จาก 39-02-01 ถึง 11-06-04

 

 

 

 ไม่น่าเชื่อว่าเวลาจะผ่านไป 15 ปีแล้ว

วันแรก หญิงวัย 20 เดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่ผู้คนมากมาย ตึกใหญ่โต

 เราโชคดีที่ได้เข้ามาทำงานในบ้านหลังนี้ มันเป็นบ้านที่มีความสุข ได้ทำงานในสิ่งที่ตนเองรัก

 ฉันรักการเป็นนักข่าว ฉันรักการได้ช่วยเหลือเพื่อนพ้องที่เดือดร้อน ความประทับใจมากมายเหลือเกิน

 

 สุขแรก สุขที่ได้ทำข่าวราชสำนัก

    เป็นความสุขเกินจะบรรยาย การได้เป็นข้ารับใช้ทุกพระองค์ถือเป็น สิ่งที่ภูมิใจที่สุดในชีวิต

  หลายครั้งเห็นทุกพระองค์ทรงเหน็ดเหนื่อย หลายครั้งเห็นทุกพระองค์ทำเพื่อพสกนิกรชาวไทย

  สิ่งเหล่านี้ฉันจะจำไว้ ทุกพระองค์ทรงทำเพื่อประเทศไทย เพื่อคนไทย

  ฉันก็จะทำทุกอย่างเพื่อพระองค์เช่นกัน

  "ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน "

 

 สุขที่สอง สุขที่ได้จากการทำข่าวเรื่องราวของชีวิตคน 

 หมวดตี้เป็นอีกหนึ่งคนที่ฉันได้เขียนเรื่องราวของเขา หมวดตี้ชายชาติทหารที่ฉันมิอาจลืม  

 

  

น้อง แบงค์ เด็กชายที่ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เขาถูกรถชน

 มูลนิธิหนึ่งส่งตัวมายัง ร.พ.แห่งนั้น เพราะครอบครัวที่ยากจนแม่แบงค์ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาล 

แต่แม่และลูกคู่นี้ไม่ได้คิดจะเบี้่ยวเพียงแต่อยากทยอยจ่าย แต่ร.พ.ไม่ยอม เขาให้น้องแบงค์อยู่ ร.พ. 

 ไม่ให้ออกไปสอบ ฉันมีโอกาสได้ช่วยเขา ด้วยการนำเสนอข่าวเรื่องนี้ ฉันมีความสุข

 

 สุขที่สาม สุขที่ได้สัมผัสผู้หญิงแกร่งมากมาย บางคนโดนข่มขืน บางคนโดนทำร้าย แต่ทุกคนก็ผ่าน 

 ความโชคร้ายมาได้ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง นี่แหละคือความสุขของการได้เห็นพลังของผู้หญิง

 ยังมีสุขที่สาม ที่สี่ ที่ห้าและอีกมากมาย

ขอบคุณบ้านหลังนี้ที่ทำให้ฉันกล้า ฉันแกร่ง บ้านหลังนี้ทำให้ฉันรู้สึกมีเกียรติ มีคุณค่า

 

 ที่สำคัญ ของคุณพี่ๆ พี่อู พี่ต๊ะ พี่เล็ก พี่แอ๊ว พี่จุ๋ม พี่เสา พี่เกด พี่มล พี่จุ พี่ตึก พี่ตุ้ม พี่กิ๊ก พี่นุช

  พี่น้อย พี่หน่อง พี่เดี้ยง พี่จิ พี่เต้ย พี่ตู่ พี่ตุ๋ม พี่เมษ พี่อารักษ์ พี่สินชัย พี่ต่าย พี่ภาส เบิร์ด

 พัด แอ้น  เก๋ ป่าน  ปุ๊ก หนุ่ย ยูกิ ซัง ป้อ อ๋อย บุ๊ค แอ๊ะ โต ฯลฯ

  ขอบคุณความรู้สึกดีที่มอบให้กันมาตลอด 15 ปี  

  

 

 

 วันนี้ วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 เวลาประมาณบ่ายโมง

ฉันจะไปจากบ้านหลังนี้แล้ว

 ฉันไปเพราะบ้านหลังนี้เปลี่ยนไป หัวหน้าครอบครัวคนใหม่ ใช้แต่อำนาจ

 กี่คนแล้วที่ตัดสินใจเดินออกจากบ้าน พี่เล็ก พี่ฟ้า พี่สินชัย ป๋าดิษฐ์

  กี่คนที่โดนย้าย พี่นุช พี่ช้าง พี่จุ๊ พี่เสา พี่ดี้ พี่อู

 

บ้านที่เคยอบอุ่น กลายเป็นบ้านที่มีแต่คนแก่งแย่งชิงดี  

แข่งกันเอาตัวรอด ใครพวกใคร ที่ผ่านมาที่นี่สอนให้ฉันมีเกียรติ แต่ไม่ได้สอนให้มีลิ้น

ฉันอยู่ในสังคมแบบนี้ไม่ได้จริงๆ

 

   

วันนี้ฉันร้องไห้เพราะยังรักและผูกพันกับพี่ๆน้องๆที่ฉันเอ่ยถึง 15 ปีไม่น้อยเลยนะ 

แต่ฉันจะไม่เสียน้ำตาให้กับบ้านหลังนี้ เพราะมันไม่ใช่บ้านหลังเก่าของฉันอีกแล้ว  

 ฉันไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้อีกแล้ว ฉันกลัว ฉันเกลียด ฉันไม่ชอบสังคมแบบนี้ 

  

 

ฉันจะจำไว้ว่า ฉันเคยรู้สึกแย่แค่ไหน ฉันกลับถึงบ้าน 4 ทุ่ม 5 ทุ่ม ไปทำงานแต่ 7 โมงเช้า   

ฉันปล่อยให้เอดูแลเด็กๆคนเดียวมานานแสนนานแล้ว 

ฉันจะจำไว้ ฉันเข้ามาที่ทำงานในช่วง 4-5 เดือนหลัง ฉันเหมือนไม่รู้จักใครเลย โดยเฉพาะที่โต๊ะ น.1  

ทุกคนเหมือนคนแปลกหน้า ฉันเห็นคนโน่นนินทาคนนี้ ฉันเห็นคนนี้ว่าคนนั้น

 

 

ฉันเห็นทุกคนพยายามเอาตัวรอดด้วยการเลีย... 

  ฉันไม่ชอบสังคมที่ตกดึกต้องเปิดไวน์ดื่มกันที่ทำงาน แม้ฉันจะเป็นคนดื่ม แต่ฉันไม่ชอบแบบนี้

ฉันจะจำไว้ ว่าฉันเคยถูกตำหนิเพียงเพราะเปลี่ยนชื่อคอลัมน์ที่เมียเขาเป็นคนตั้ง

 และฉันจะจำไว้ว่าท่าทีของเขามันแย่มากแค่ไหน  

 วันหนึ่งวางอำนาจใส่ฉัน ให้ย้ายโต๊ะ เปลี่ยนตำแหน่ง สิ่งที่ทำ คนในกองแปลกใจและเกิดการพูดกัน 

 พอมาอีกวัน เขาร้อนตัว แล้วมาพูดดีกับฉัน เพียงเพราะกลัวคนอื่นจะมองตัวเองไม่ดี

 มันมากพอแล้ว...จบสักที

 

 

 แต่ทั้งหลายทั้งปวงแล้ว ฉันเองแหละที่ดีใจที่จะได้กลับไปทำงานที่บ้านเสียที

 ฉันพื้นเพคนบ้านนอก ก็จะได้กลับไปบ้านนอกเสียที

 

 

 พรุ่งนี้ฉันจะตื่นมาท่ามกลางสามีและลูกๆ

พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่

ฉันจะเริ่มต้นงานใหม่ แต่จะเป็นงานอะไร และฉันได้ทำได้อย่างไร

โอกาสหน้าฉันจะมาเล่าให้ฟัง....

ลาก่อน...****ที่รัก วันนี้ฉันก็ยังรัก**** แต่ฉันเกลียดสังคม**** เหลือเกิน

 

         

 

 

คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก(จิงๆ)

พี่หนิมหายไปนานเลย
คิดถึงและอยู่เคียงข้างพี่เสมอนะ


ปิ๊กกี้
005108
4 ก.ค. 2554 เวลา 11:41 น.
วงเวียนสังคมแห่งการทำงาน เต็มไปด้วยความละโมภ แก่งแย่งชิงดี 15ปีที่ต้องอยู่ในที่แบบนั้น ก็ได้เวลาดูแลสามีและลูกๆที่บ้านดีกว่าเนอะ
001040
4 ก.ค. 2554 เวลา 15:08 น.
คงใจหายน่าดู...15 ปี ไม่ใช่เวลาที่น้อยเลยนะคะพี่หนิม...แต่ก็อย่างว่า ถ้าไม่สบายใจ ทำงานไปก็คงไม่แฮปปี้ กลับไปดูและสามีกะลูกๆ มีความสุขกว่าเยอะเนอะ ^^
003052
4 ก.ค. 2554 เวลา 20:53 น.
:')

004959
10 ก.ค. 2554 เวลา 17:26 น.
บ้านหลังนี้มันช่างน่ากลัวไปแล้วค่ะ

น้องหนิมพี่โดนมาแล้ว และจากมาแล้ว

เพื่อนพี่ทำงานมา 29 ปี วันสุดท้ายไม่เหลืออะไรเลย

ช่างน่าขำ มันเลวร้ายจริง เป็นกำลังใจให้นะคะ
005089
15 ก.ค. 2554 เวลา 22:42 น.
15 ปีไม่น้อยเชียวนะคะ ครึ่งนึงของชีวิตเลยก็ว่าได้

แต่ก็นะ ทุกอย่างมันมีเวลาของมัน

เริ่มต้นกับชีวิตใหม่ที่สดใสดีกว่าค่ะ ฟ้าย่อมมีวันที่ฝนตกและแดดออก

แต่ที่แน่ ๆ พระอาทิตย์ขึ้นทุกวันค่ะ

^^
005037
15 ก.ค. 2554 เวลา 22:54 น.
บางทีการได้กลับไปสู่อ้อมกอดของครอบครัว อาจดีกว่าอยู่ท่ามกลางคนใจร้ายนะ
002594
28 ก.ค. 2554 เวลา 18:56 น.
มีพบก็ต้องมีจาก
เจอเรื่องดีก็ต้องเจอเรือ่งไม่ดี

แต่ตอนนี้พี่หนิมคงกำลังทำสิ่งดีดี
เพื่อตัวเองและครอบครัวรวมถึงเด็กๆด้วย ใช่ไหมค่ะ

สู้สู้ค่ะ
กลับมาอยู่กับครอบครัวก็ดีแล้วค่ะ อบอุ่นดี
003557
5 ส.ค. 2554 เวลา 00:31 น.
สู้ครับพี่หนิม
000539
8 ก.ย. 2554 เวลา 16:44 น.
สู้ๆนะคะน้องหนิม
005138
16 ก.ย. 2554 เวลา 15:39 น.
เป็นกำลังใจให้ค่ะ ก็ดีนะได้อยู่บ้านกะลูกกะสามีและหมาๆ ^ ^
001857
18 ก.ย. 2554 เวลา 15:56 น.
พี่หนิม.....แวะมาส่งกำลังใจให้อีกแรงนึงค่ะ


แรกๆ อาจจะรู้สึกเหงา ใจหายและไม่ชินกับการอะไรที่ต้องเปลี่ยนแปลงเพราะอยู่ตรงนั้นมานาน ไม่มีใครรู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังงัย
แต่เชื่อว่าในวันข้างหน้าของพี่หนิมต้องเจอมีสิ่งที่ดีกว่าแน่นอนค่ะ :)
004953
2 พ.ย. 2554 เวลา 17:22 น.
Very true! Makes a change to see soomene spell it out like that. :)
Pajaro
18 เม.ย. 2556 เวลา 23:40 น.
A rlealy good answer, full of rationality!
Marni
19 เม.ย. 2556 เวลา 01:36 น.
That's the thinking of a creaitve mind
Illuminati
19 เม.ย. 2556 เวลา 14:05 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic